الان یک هفته است که به ایران آمده ام. اما این اینترنت امانم را بریده. حتی ایمیل های وبسایت را هم نمی تونم ببینم چه برسد به اینکه بخوام جواب بدم.

کلا کاری که در 5 دقیقه با استفاده از اینترنت دانشگاه انجام می دادم در حدود 70 دقیقه در اینجا طول می کشد. تازه این بدون چک کردن فیس بوک و بی بی سی است که در اینجا فیلتر شده. همه از خرید وی پی ان صحبت می کنند که من خیلی در این زمینه تخصص ندارم.

تو این فاصله یک ایمیل از دانشگاه هم دریافت کردم که قصد داشتند ایمیلم را حذف کنند. این تصمیم باعث می شد که هیچ کس از نیوزلند نتونه با من تماس بگیره. خلاصه بعد از کلی پیگیری با این اینترنت درب و داغون تونستم بهشون بفهمونم که اشتباهی صورت گرفته و آخرش هم قبول کردند.

خلاصه تهران پر از استرس هست . حتی مسائلی کوچکی که در نیوزلند برای ما بی اهمیت بود در اینجا یک چالش بزرگ است. در نوشته بعدی از مصیبت بزرگ در ایران یعنی رانندگی صحبت می کنم.